بین المللی عرفی قلمداد کرد. لنگرگاهها که معمولا برای بارگیری ، تخلیه بار و لنگر انداختن کشتی ها مورد استفاده قرار می گیرند و به طور کامل یا بخشی از آنها خارج از محدوده دریای سرزمینی قرار گرفته است در منطقه دریای سرزمینی قلمداد می شوند . در دریای سرزمینی کشتی های تمام دولتها از حق عبور بی ضرر برخوردارند .
1-4-منطقه مجاور. منطقه دریایی مجاور دریای سرزمینی است . منطقه مجاور از 24 مایلی خط مبدأ که از آن عرض دریای سرزمینی معین می شود فراتر نخواهد رفت . حاکمیت دولت ساحلی به منطقه مجاور تسری نخواهد یافت . امتیازات دولت ساحلی به اعمال کنترل لازم جهت جلوگیری از نقض قوانین و مققرات گمرکی ، مالی ، مهاجرتی یا بهداشتی و سلامتی در داخل سرزمین یا دریای سرزمینی آن و مجازات نقض این قوانین و مقررات که در داخل سرزمین یا دریای سرزمینی آن صورت پذیرفته است محدود می گردد .
1-5-آبهای مجمع الجزایری . کشور مجمع الجزایری ، کشوری است که کاملا در محدوده ای مشتمل بر یک یا چند مجمع الجزایر قرار دارد و ممکن است شامل جزایر دیگر نیز بشود . « مجموع الجزایر » ، مجموعه ای از جزایر ، از جمله بخشهایی از جزایر است که توسط آبها و دیگر عوامل طبیعی به گونه ای به هم مرتبط هستند که این جزایر ، آبها و دیگر عوامل طبیعی یک واحد جغرافیایی ، اقتصادی و سیاسی واحد و به هم پیوسته را تشکیل می دهند یا به لحاظ تاریخی این چنین قلمداد شده اند . کشور مجموع الجزایری می تواند با استفاده از خطوط مبدأ مستقیم مجمع الجزایری ، دورترین نقاط پیشرفته ترین جزایر و صخره های مجمع الجزایری را به هم متصل کند مشروط به آنکه نسبت زمین به آب در داخل خطوط بیشتر از یک به یک و کمتر از یک به 9 نباشد . فقط شمار اندکی از کشورهای مثل فیلیپین و اندونزی به عنوان کشورهای مجمع الجزایری قلمداد می شوند . در محدوده آبهای مجمع الجزایزی دولت ذی ربط از حاکمیت برخوردار است . دولتهای ثالث در آبهای مجمع الجزایری از حق عبور بی ضرر برخوردارند . حق عبور بی ضرر در آبهای مجمع الجزایری فقط می تواند در مناطقی تعلیق شود در صورتی که چنین امری به لحاظ امنیت دولت مجمع الجزایری ضروری باشد.. علاوه بر این تمام دولتها از حق عبور در مسیرهای دریایی و هوایی که دولت مجمع الجزایر تعیین کرده است برخوردارند . که در گفتار سوم به این موضوع خواهیم پرداخت.
1-6- منطقه انحصاری – اقتصادی حق ادعای منطقه انحصاری – اقتصادی برای اولین بار در ماده 55 کنوانسیون 1982 حقوق دریاها مقرر گردید . هر چند آن کنوانسیون در 16 نوامبر 1994 لازم الاجراء گردید اما تا قبل از این تاریخ 86 کشور مدعی چنین منطقه ای با عرض 200 مایل دریایی شدند . به رغم تردیدهایی که در مورد ماهیت عرفی حق ادعای منطقه انحصاری – اقتصادی وجود دارد هیچ اعتراض مهمی نسبت به اعلامیه های صادره مبنی بر ایجاد منطقه انحصاری – اقتصادی صورت نپذیرفته است . نتیجه آنکه حق ایجاد منطقه انحصاری – اقتصادی در حال تبدیل به قاعده ای عرفی است . در منطقه انحصاری – اقتصادی ، دولت ساحلی از حقوق حاکمه به منظور کاوش و بهره برداری ، حفاظت و مدیریت مناطع طبیعی اعم از منابع زنده یا غیر زنده آبهای موجود در سطح ، بستر یا زیر بستر دریا و انجام دیگر فعالیت برای بهره برداری اقتصادی و اکتشاف منطقه مثل تولید انرژی از آب ، جریانهای دریایی و باد برخوردار است . بدین منظور دولت ساحلی می تواند جزایر مصنوعی ، تأسیسات و ساختارهای لازم را ایجاد و مورد استفاده قرار دهد . از نظر جنگ دریایی مناطق انحصاری-اقتصادی دولتهای بیطرف یا غیر متخاصم اصولا جز دریای آزاد قلمداد می شوند ،با این حال حقوق دولتهای ساحلی و مجمع الجزایری باید مد نظر قرار گیرد.
قسمت دوم –قلمرو فرا ملی
بند 2 – دریای آزاد
واژه دریاهای آزاد به همه مناطق اقیانوس‌های جهان اشاره دارد که بیرون از محدوده آب‌های داخلی و دریاهای سرزمینی دولت‌های ساحلی واقع اند ونیز شامل قسمتهایی از دریاست که جزء منطقه انحصاری – اقتصادی ، دریای سرزمینی ، آبهای داخلی یا آبهای مجمع الجزایری قلمداد نمی شوند . دریای آزاد ، فلات قاره دولتهای بی طرف یا غیر متخاصم را نیز در برمی گیرد . با این حال ، حقوق دولتهای ساحلی و مجمع الجزایری باید مورد ملاحظه قرار گیرد .
از نظر تاریخی دریای آزاد تحت پوشش مناطق جنگ دریایی نیز قرار داشته است . به موجب منشور ملل متحد آزادی های دریای آزاد به ویژه آزادی کشتیرانی و پرواز دولتهایی که طرف مخاصمه نیستند نمی تواند با عدم تمایل یا عدم توانایی دولتها دیگر در امتناع از کاربرد نیروی نظامی متأثر گردد .
از این رو ، در حقوق مخاصمات مسلحانه دریایی این رویه معمول است که در دریای آزاد متخاصمان حق دارند به بازرسی و تفتیش کشتی های بازرگانی بی طرف بپردازند یا به نیروی نظامی دشمن حمله نمایند .

البته در مخاصمات فوق الذکر طرفهای متخاصم اقدامات خود را به آبهای سرزمینی دولتهای ذی ربط محدود نمودند . با این حال چنین رویه ای فاقد شرایط لازم برای شکل گیری قاعده عرفی ( گستردگی ، یکپارچگی ، تداوم زمانی ) محسوب می شود . علاوه بر این رویه فوق مؤید آن نیست که دولتهای ذی ربط خود را به احتراز از انجام عملیات جنگ دریایی در آبهای آزاد ملزم قلمداد کرده باشند . چنان ترک فعلهایی صرفا نوعی محدودسازی دامنه عملیات به خاطر شرایط ویژه موجود بوده است ، این تنها احتمال قابل درک قلمداد می شود .
گفتار دوم-مناطق ممنوعه دریایی
منطقه ممنوعه دریایی ، محدوده مجزایی از دریا و فضای بالای آن است که طرف درگیر حقوق گسترده کنترل و ممنوعیت دسترسی کشتی ها و هواپیماها را در آن اجرا می کند . هدف آن تسهیل شناسایی اهداف نظامی و دفاع در برابر اعمال خصمانه است و نه حمله به اقتصاد جنگی طرف مخاصمه.
مثال : در طول جنگ جهانی دوم هم انگلستان (در منطقه اسکاگراک) و هم آلمان (در اطراف جزایر بریتانیا) ، مناطق ممنوعه جنگی ایجاد کردند .
2-2-1- مناطق ممنوعه ثابت منطقه ممنوعه ثابت متشکل از محدوده ای سه بعدی است که برای همکاری طراحی شده است یعنی منطقه جداگانه دریایی و فضای بالای آن ، مطابق اعلامیه لندن (26 فوریه 1909 )ایجاد مناطق ممنوعه جنگ دریایی ثابت به عنوان امری استثنایی در حقوق بین الملل فقط در شرایط ذیل مجاز است :
– ایجاد منطقه ممنوعه دریایی باید مؤثر باشد . بر این اساس واحدهای کافی از نیروهای هوایی و دریایی باید برای اجرای منطقه ممنوعه تلاش کنند به نحوی که شانس معقولی برای همه کشتی های در ورود به آن منطقه وجود داشته باشد .
– محدوده و مدت زمان ، همین طور حقوق ادعایی در منطقه ممنوعه نمی تواند فراتر از امنیت ملی مشروع و الزامات دفاعی باشد . کشتی ها در منطقه ممنوعه باید زمان مناسبی برای ترک آن در اختیار داشته باشند .

– مرزهای مناطق ممنوعه ، محدودیتهای اعمال شده بر تردد هوایی و دریایی در داخل و بر فراز این مناطق و اقدامات نظارتی باید مطابق با اصول ضرورت نظامی و تناسب اتخاذ شوند . تا جایی که ملاحظات نظامی اجازه دهد ، مسیرهای ویژه ای برای کشتی های بی طرف در نظر گرفته می شود که تنها حق بازرسی و تفتیش در آنجا اعمال می شود .
– گسترده خطوط مرزی دقیق و مدت زمان منطقه ممنوعه باید به طور عمومی به اطلاع رسانیده شوند . اگر یک منطقه ممنوعه به مناطق کوچکتری تقسیم شود ، تعیین محدودیتها و مرزهای هر کدام از آن مناطق ضروری است .
پس از جنگ جهانی دوم موضوع مشروعیت مناطق ممنوعه که به روشهایی متفاوت از زمان جنگ جهانی اول اعمال شده بودند مورد توجه قرار گرفت . به نظر رسید که تمایل به اعلام مشروعیت مناطق ممنوعه در اصل وجود دارد اگر منافع کشتیرانی بی طرف مورد توجه قرار بگیرد و اگر همه کشتی ها بدون تفکیک مورد حمله قرار نگیرند ، بدون ملاحظه اصول بنیادین حقوق جنگ دریایی و بدون اخطار قبلی قصد اعلام منطقه به عنوان منطقه آتش آزاد وجود نداشته باشد .
2-2-2- مناطق ممنوعه متغیر . در بیان انگلیسی – امریکایی ، این مناطق موسوم به «حباب های دفاعی » هستند .ایجاد منطقه جنگی دریایی متغیر تنها وقی مجاز است که به شکلی کلی به عموم اعلام شود در اعلامیه باید حقوق مورد درخواست معین شود . منطقه ممنوعه متغیر ، از عرصه ای تشکیل می شود که ابعادی سه بعدی پیرامون واحدهای نیروهای دریایی دارد لذا هنگامی واحدها جابجا شوند ، موقعیت آن نیز تغییر می کند . گستره مناطق ممنوعه جنگی متغیر محدودیتهای ترافیکی هوایی و دریایی در منطقه و بالای آن و اقداماتی که باید اجرا شود ، مطابق اصول ضرورت نظامی و تناسب تعیین می شوند .استفاده از تسلیحات در چنین مناطقی باید محدود به اهداف نظامی باشد.
2-2-4-مناطق دریایی کشورهای بی طرف
ترافیک دریایی و هوایی بی طرف تنها تا میزان محدودی تحت تأثیر ادعای یک منطقه ممنوعه متغیر قرار دارد . لذا با توجه به رویه اخیر دولتها ، انتظار می رود که چنین مناطقی بخشی از حقوق بین الملل عموما پذیرفته شده باشد .
بدیهی است که در مورد ادعای یک منطقه ممنوعه ، دولت متخاصم عموما متعهد به صدور اطلاعیه در مورد هدف و مسیر واحدهای خود نیست . به عبارت دیگر ، واحدهای مربوط می توانند به آسانی هدف حملات دشمن در منطقه مورد نظر قرار گیرند . بنابراین کافی است که اعلامیه اطلاعات مربوط به محدوده منطقه و هدف عملیات را در برداشته باشد . محدوده مجاز به نیازهای دفاعی به شرایط موجود بستگی دارد . این محدوده می تواند تا 5 مایل دریایی باشد . اما می تواند فراتر از آن محدوده هم باشد اگر نزدیک شدن کشتی ها یا هواپیما به منزله یک خطر قابل دفع باشد . محدودیتهای مقرر شده و اقدامات اتخاذی باید محدود به آن درجه از زوری شود که برای تضمین مؤثر دفاع مشروع ضروری است . استفاده از سلاح مجاز است اگر یک کشتی یا هواپیمای در حال ورود ، هدف نظامی مشروع تلقی شده و هیچ ابزار دیگری در دسترس نباشد .

گفتار سوم –وضعیت دریانوردی کشتی های جنگی در زمان جنگ و صلح
مبحث اول -عبور بی ضرر و مصونیتهای کشتی ها و ناوهای جنگی
بند اول- عبور بی ضرر کشتی هاو ناوهای جنگی


اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.
رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

قبل از ورود به بحث عبور بی‏ضرر،نخست باید مشخص گردد که«عبور» چه مفهومی دارد.طبق مادهء 18 کنوانسیون که کم‏وبیش مشابه تعریف‏ مادهء 14 کنوانسیون 1958 ژنو می‏باشد،عبور عبارت است از دریانوردی در دریای سرزمینی‏ جهت:
الف)عبور از آن بدون ورود به آبهای داخلی یا لنگرگاه و تسهیلات بندری خارج‏ از آبهای داخلی.
ب)برای ورود یا خروج از آبهای داخلی یا لنگرگاه‏ها و تسهیلات بندری مربوطه.
در بند 2 همین ماده تصریح گردیده است که عبور می‏بایست سریع و مستمر باشد مگر در زمان فورس ماژور(قوه قاهره)که از اختیار کشتی خارج است .معذالک در موارد اضطراری،عبور ممکن است شامل توقف و لنگر انداختن نیز بشود؛مشروط به اینکه این عملیات برای دریانوردی ضروری باشد،یا شرایط اضطراری آن را ایجاب کند و یا جهت کمک‏رسانی به افراد،کشتیها یا هواپیمایی که در مخاطره هستند،انجام گردد.عبور بی‏ضرر شرایط متعدد دیگری را دربر می‏گیرد که مشروحا در مادهء 19 کنوانسیون عنوان گردیده است مضافا اینکه ماده 20 تصریح می‏نماید که زیردریاییها یا سایر وسایط تحت البحری مکلفند که هنگام عبور از دریای سرزمینی،در سطح آب دریانوردی‏ کرده و پرچم خود را نشان بدهند.
حق عبور بی‏ضرر»از جمله محدودیتهای‏ می‏باشد که حاکمیت مطلق یک کشور ساحلی‏ را مخدوش می‏نماید؛اما در قبال این‏ محدودیت،کشتی‏های بیگانه نیز باید به‏ نحوی عبور نمایند که عبور آنان مخل نظم و امنیت کشور ساحلی نگردد.
دولت ساحلی‏ در عبور بی‏ضر می‏تواند قوانین را برای‏ کشتی‏های بیگانه وضع نماید و یا ورود کشتی‏های جنگی و زیردریایی را منوط به کسب اجازه قبلی نماید به طور مثال دولت ایران نیز عبور

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *