دانلود پایان نامه

جامعهء بـین المللی را برای مبارزهء جدّی با این‌ پدیده به‌ فکر انداخت. پیش از آن،در‌ کنفرانس‌ بین المـللی صلح لاهه به سـال‌ 1899 شـرکت‌کنندگان بر ممنوعیت به کارگیری پرتابه‌های حاوی گازهای سمّی توافق‌ کرده بودند.در پایان جنگ نخست جهانی،در نتیجهء به کارگیری بیش از 100 هزار تن‌ مواد شیمیایی سمّی،90‌ هزار سرباز کشته و بیش از یک میلیون نفر مصدوم شـدند.کمتر از ده سال بعد-یعنی در سال 1925-در شهر ژنو پروتکلی بسته شد که به کارگیری‌ سلاحهای میکروبی و شیمیایی را ممنوع می‌ساخت.البته‌ این‌ سند،برای بازداشتن‌ کشورها از تولید،نگهداری و به کارگیری سلاحهای شیمیایی کافی نبود.به همین منظور در سال 1972،برای مبارزه جـدّی‌تر بـا پدیدهء سلاحهای شیمیایی،کنوانسیون‌سلاحهای بیولوژیک و سمّی در ژنو تصویب شد.کشورهایی که به این کنوانسیون‌ پیوستند،متعهد شدند گفت‌وگو در زمینهء انعقاد پیـمانی بـرای ممنوعیت‌ سلاحهای‌ شیمیایی‌ را همچنان ادامه دهند.
به رغم همهء این تلاشها،دولت عراق در جنگ با دولت جمهوری اسلامی ایران-در فاصلهء سالهای 1984 تا 1989-از سلاحهای شیمایی استفاده کرد و در سال 1988 با بمباران‌ شیمیایی‌ شهر‌ حلبچه،شهروندان کرد عراقی را نیز‌ مـورد‌ حـمله‌ قرار داد.
سرانجام،تلاشهای جامعهء جهانی در سالهای پایانی هزارهء دوم با تصویب کنوانسیون‌ سلاحهای شیمایی و تأسیس سازمان مبارزه با سلاحهای شیمیایی ضمانت‌ اجرای‌ بیشتری‌ پیدا‌ کرد.نخست،در سال 1992،متن کنفوانسیون منع،گسترش، تولید،نگهداری و به کارگیری‌ سلاحهای‌ شیمیایی و نـابودسازی آنـها (کنفوانسیون سـلاحهای شیمیایی)به تصویب رسید.سپس،در ژانویهء 1993 کـنوانسیون‌ سلاحهای شـیمیایی در آیـینی برای امضا در شهر پاریس‌ به‌ کشورها‌ ارائه شد.130 کشور با امضای این کنوانسیون حمایت خود را از‌ خلع سلاحهای شیمیایی اعلام کردند.در فوریهء همان سال،به مـنظور فـراهم کـردن زمینهء لازم الاجرا شدن کنوانسیون یک کمیسیون‌ مقدماتی در‌ شهر‌ لاهـه‌ تـشکیل شد.
دو سال بعد-یعنی در 1995-به رغم امضای کنوانسیون سلاحهای شیمیایی،فرقهء ام‌ شینریکیودر‌ ژاپن در یک حملهء تروریستی در متروی توکیو گاز ساربن پخش کرد که در نـتیجه،نزدیک بـه پنـج‌هزار‌ نفر‌ مصدوم‌ و شمار زیادی هم کشته شدند.
سرانجام،در سال 1997-کنوانسیون سلاحهای شـیمیایی برای 87‌ عضو‌ نخست‌ لازم‌ الاجرا شد و در همین سال،سازمان مبارزه با سلاحهای شیمیایی برای اجرای مفاد این کنوانسیون‌ در‌ شهر‌ لاهه تـأسیس شد.

امروز،اگرچه بـه کـارگیری سلاحهای شیمیایی در اساسنامهء دیوان بین المللی کیفری(1998-رم)فقط گونه‌یی از جنایات جنگی به‌ شمار‌ می‌رود ولی‌ سازمان مـبارزه بـا سلاحهای شـیمیایی به سهم خود،تلاشهای گسترده‌یی در این زمینه انجام داده است.مقّر این سازمان‌ در‌ شهر لاهه است.
گفتار اول : پیشینه کاربرد سلاح‌های شیمایی
سابقه استفاده از مواد سـمی عـلیه انسان‌ها را شـش قـرن‌ پیـش‌ از‌ میلاد مسیح‌ دانسته‌اند.انتشار سم به شکل گـاز و دود،و‌ از‌ طـریق‌ مسموم‌ کردن‌ آب آشامیدنی از 600 ق.م رایج شده است و آن هنگامی بود که سولون‌فرمانروای آتـن،آب را در Pleistos مـسموم کرد.
«توسیدید»مورخ یونانی گزارش کرده است که در خـلال جنگ«پلوپونز» میان‌ دولت شهرهای یونان،اسپارتی‌ها در حـمله بـه یک دژ نظامی از دود ناشی از سوزاند چـوب،سولوفور و قـیر استفاده کردند.نوشته‌های دیگری نیز بر کاربرد مواد مشابهی از سوی هندی‌ها،چینی‌ها و اروپاییان در قرون‌ وسطی‌ دلالت دارند.
نشانه‌هایی از اسـتفاده از گـوگرد را در جنگ‌های ایرانیان و رومیان در عهد ساسانیان نـیز ذکـر کـرده‌اند.در قرن شانزدهم اروپایـیان ابـزار آغشته به سم را بـه بـومیان‌ آمریکا می‌دادند و بسیاری‌ از دولت‌های استعمارگر نیز در مراحل تسلط بر مستعمرات و گسترش آن‌ها به استفاده از سـلاح‌های شـیمیائی روی آوردندو این بیشترین میزان‌ آگاهی ما نـسبت‌ بـه‌ کاربرد ایـن مـواد در جـنگ‌ها‌ است.اما؛آغاز‌ تاریخ نوین جـنگ‌های‌ شیمیایی را استفاده از گازهای خفه‌کننده در ستیز انگلیسی‌ها با بوئرها در آفریقای‌ جنوبی به سال 1899 می‌دانند.
گزارش‌های بسیاری مبنی بر استفاده‌ از‌ مـواد شـیمیایی در سال‌های جنگ اول‌ جهانی در دست داریم.
در نخستین حـمله بـه لانـژمارک در شـمال شـهر ایپربلژیک در 15 آوریل‌ 1915،آلمان هـا 30 تـن بمب‌های حاوی گاز Chlorine را رها ساختند‌ که‌ بر اثر آن‌ 15000 نفر مصدوم شدند که از آن میان 3000 تن جان سـپردند.بسیاری از سـربازان بـه‌ این سبب کشته شدند که با چشم‌هایی کـه در اثـر انـتشار گـاز کـور شـده‌ بودند،در‌ میدان‌ جنگ می‌دویدند‌ که یا به درون کانال‌ها و سنگرا می‌افتادند و یا در خندق‌های پر از آب غرق می‌شدند و یا با آتشبار دشمن روبه‌رو شده،بی‌دفاع از پای در می‌آمدند.
آلمان‌ها در‌ 1916 و 1917 نیز با پرتاب هزاران گلوله حاوی مواد شـیمیایی و گاز خردل موجب خفگی و مرگ ده‌ها هزار ‌‌فرانسوی‌ شدند.این رفتار واکنش انگلیس و فرانسه را به عنوان مقابله به مثل برانگیخت. وزن مواد‌ شیمیایی‌ به‌ کار رفته در این‌ نبردها را 000/311 تن و شمار تلفات ناشی از آن را 000/90 و آسـیب‌دیدگان را نـزدیک‌ به 000/300/1 نفر برشمرده‌اند.
از این‌رو فشار افکار عمومی با درخواست‌ محاکمه قیصر و دیگر‌ رهبرانی‌ که از این سلاح‌ها در جنگ استفاده کردند،دولت‌مردان را بر آن داشت تا تلاش‌هایی را برای‌ ممنوعیت کاربرد این مواد و سلاح‌های حامل آن در جنگ‌ها آغـاز نمایند.
جدول زیـر سهم کشورهای درگیر در‌ جنگ جهانی اول را در استفاده از سلاح‌های شیمیایی نشان می‌دهد:
مواد شیمیایی به کار رفته در سالهای 1915-1918 (مقیاس هزارتن)
کشور
1915
1916
1917
1918
جمع
آلمان
9/2
7
15
28

مطلب مشابه :  منابع و ماخذ مقاله است همانطور که در

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

9/52
فرانسه
3/0
5/3
5/7
15
3/26
بریتانیا
2/0
6/1
9/4
7/7
4/14
اتریش-مجارستان

8/0
7/2
4/4
9/7
ایتالیا

4/0
5/2
4/3
3/6
روسیه
2/0
8/1
7/2

7/4
آمریکا



1
1
جمع
6/3
15
35
59
5/113
علی‌رغم تقبیح بین المللی،در فاصله دو جنگ جهانی نیز،مواد شیمیایی در اوایـل دهـه 1920 از سوی‌ نیروهای‌ انگلیس در سرزمین‌های مـستعمره هـند و خاورمیانه، و از جانب اسپانیایی‌های و فرانسوی‌ها علیه مبارزان مراکشی در«ریف»به کار رفته‌ است. در حمله ایتالیا به مردم اتیوپی در سال‌های 1935-1936 گازهای سمی 000/15 قربانی گرفت.شمار‌ زیادی‌ از غیرنظامیان نیز در جـنگ‌های داخـلی اسپانیا که از 1936 آغاز و بـه مـدت سه سال ادامه داشت از بین رفتند.در این نبردها نیروهای شوروی در حمایت از جمهوری خواهان و علیه‌ ملی‌گرایان،از گازهای سمی و خردل استفاده کردند. در ستیز میان ژاپن و چین در سال‌های 1937-1938 در اثر این سلاح‌ها که از سوی ژاپنـ‌ به کـار رفت،تعداد زیادی از مردم غیرنظامی‌ چین‌ کشته‌ و مصدوم شدند.
با وجودی که‌ نشانه‌های‌ آشکاری‌ از استفاده از این سلاح‌ها در جنگ دوم در دست نیست،اما پس از آن و در دهه 1960 ادعاهایی در مورد استفاده‌ از‌ این‌ ادوات‌ توسط آمریکاییان در ویتنام،مصر در یمن و شوروی‌ در‌ افغانستان مطرح شـدندو موضوع بـه بحث و صـدور قطعنامه شماره( 2612 BXXI) مجمع عمومی ملل متحد در 15 سپتامبر 1966 منجر‌ شد.
فاجعه‌بارترین نمونه‌ کاربرد این مواد توسط عراق در جنگ با ایـران و عملیات‌ داخلی«الانفال»انجام شده است.جمهوری اسلامی ایران 252 مورد حمله‌ شیمیایی عراق را به نیروهای رزمـی و مـناطق شـهری و روستایی‌ خود‌ نزد‌ سازمان ملل‌ متحد ثبت کرده است.در خلال این جنگ،و در فاصله سال‌ها‌ 1984-1989 سلاح‌های‌ شیمیایی ده‌ها هزار سـرباز ‌ ‌و شـهروندان غیررزمنده را کشته و زخمی کرد.دو نمونه‌ دهشتناک حمله عراق به‌ شهر‌ سردشت‌ در 7 تیر 1366 با گـاز خـردل بـود که نزدیک به‌ چهارهزار تن‌ کشته‌ و مصدوم داشت.شهر حلبچه نیز در 25 اسفند همان سال با گاز اعصاب مـورد حمله قرار‌ گرفت‌ که‌ 5000 نفر در دم جان باختند.عملیاتی که به باور سازمان منع سلاح‌های شـیمیایی،رژیم عراق علیه‌ اتباع‌ خـود و بـا هدف قتل عادم کردها و به منظور تهدید به محو آن‌ها‌ صورد‌ داد.
گفتار دوم : تلاش برای‌ منع‌ کاربرد‌ مواد شیمیایی در جنگ
نفرت از کاربرد مواد شیمیایی شاید مهم‌ترین موضوع در تاریخ مذاکرات مـربوط به‌ خـلع‌ سلاح‌ بوده است.بیش از یک سده است که تصویر دهشتناک کاربرد سلاح‌های‌ شیمیایی و نتایج‌ ناشی از آن بارهای توسط اعلامیه‌ها و مقررات هشداردهنده تکرار شده‌ است. سلاح‌های شیمیایی به‌عنوان ادواتی که تأثیرات‌ ویژه‌ خود را بر روی زندگی‌ بر جـای مـی‌گذارند در طبقه‌بندی مخصوصی قرار می‌گیرند.هدف‌ از‌ به کارگیری آن‌ها تک‌تک سربازان نیست بلکه انهدام‌ گروه‌های‌ بزرگ‌ انسانی است.این ابزارهای جنگی در سال‌های گذشته موضوع‌ بیانیه‌ها‌ و مذاکرات مهم بسیاری بوده‌اند.دلیل اصلی این‌ مذاکرات دستیابی بـه یـک تعهد الزام‌آور در‌ محدود‌ کردن این سلاح‌ها بوده که‌ به‌طور روزافزون‌ و وسیعی‌ توسعه‌ یافته‌ و به شیوه‌های علمی در جنگ‌ها‌ به‌ کار گرفته‌ شده‌اند.
کهن‌ترین واکنش نسبت به ممنوعیت مواد سمی بیانیه‌ای بوده است که‌ در‌ آن‌ رومی‌ها اسـتفاده از سـموم را غیرقانونی‌ و غیراخلاقی دانسته‌اند و«جنگ‌ را‌ کـارزار تـسلیحات و نـه سموم»توصیف‌ کرده‌اند.
نخستین توافق بین المللی در مورد محدودیت استفاده از گلوله‌های سمی را نیز موافقت‌نامه امضا‌ شده‌ در استراسبورگ توسط فرانسه و آلمان‌ به‌ سال 1675 برشمرده‌اند.
مقدمه اعلامیه‌ سـنت‌پترزبورگ‌ مـورخ 29 نـوامبر تا‌ 11‌ دسامبر 1886 در مورد «استفاده از مواد منفجره کمتر از 400 گرم(14 اونـس)در زمـان جنگ»را‌ نشانه‌ توجه‌ دولتمردان و کارشناسان نظامی آن زمان‌ به‌ منع استفاده‌ از‌ سلاح‌هایی‌ که خلاف وجدان‌ بشریت قلمداد‌ شده‌اند وسرآغاز آشنایی مردم جـهان بـا فـجایع ناشی از کاربرد این گونه‌ ابزار دانسته‌اند.در این بیانیه‌ آمده‌ است:
«یکی از نشانه‌های تـمدن،کاست از فجایع‌ جنگ‌ تا‌ حد‌ امکان‌ است.تنها هدف‌ مشروع و قانونی‌ در جنگ تضعیف نیروی نظامی دشمن است.این هدف با استفاده از سـلاح‌هایی کـه مـوجب تشدید رنج مردم‌ ناتوان‌ یا‌ مرگ آنان بدون هیچ سودی مـی‌شود،از هدف خـود‌ فراتر‌ می‌رود‌ و بنابراین‌ استفاده‌ از این سلاح‌های در جنگ خلاف وجدان‌ بشریت است».
این اعلامیه را می‌توان نخستین هشدار در حقوق بین المـلل نـسبت بـه کاربرد و ممنوعیت سلاح‌هایی که موجب صدمات غیرضروری می‌شوند،دانست.
تا پیش از نیمه دوم سده نوزدهم،حقوق جـنگ کـاملا عـرفی بود،اما اکنون‌ ضروری است که میان تعهدات حقوقی ناشی از طبیعت قراردادها که از پیمان‌های‌ بین المللی‌ سـرچشمه‌ مـی‌گیرند و آن دسـته از تعهدات که بخشی از حقوق بین الملل‌ عرفی بودند،تفاوتی قائل شویم.یکی از مشکلات در حوزه سلاح‌های شیمیایی و بـاکتریولوژیک ایـن است که برخی از متون اساسی‌ مربوط‌ به آن‌ها یا مبهم‌اند و یا با قواعد حـقوقی شـناخته‌شده نـاسازگارند.با برگشت به زمان انتشار بیانیه سنت پترزبورگ، به نظر می‌رسد در باور امضاکنندگان؛اعلان صریح‌ اصول‌ عـمومی،مهم‌تر از ابـراز نیت‌ خود مبنی‌ بر‌ ممنوعیت استفاده از ابزاری خاص بوده است.

سند دیگری که بر ممنوعیت مـواد شـیمیایی و مـیکروبی در جنگ دلالت دارد، اعلامیه‌ای است که در 27 اوت‌ 1874 توسط نمایندگان 15 کشور‌ اروپایی‌ که به ابتکار تزار روس الکساندر دوم در بروکسل گـرد هـم آمده بودند تا پیش‌نویس یک توافق‌ بین المللی در مورد مراعات حقوق و عرف جـنگ را آمـاده نـمایند،صادر شد.سندی با عنوان«پروتکل بروکسل‌ درباره‌ حقوق و عرف جنگ»که در ماده 13 آن کاربرد سم و سلاح‌های سمی و ادواتی جنگی را کـه رنـج‌های غـیرضروری ایجاد می‌کنند ممنوع اعلام‌ نمودند. این منع حقوقی مورد حمایت حقوقدانان مؤسسه حقوق‌ بـین‌

Leave a Reply